Του Αντώνη-Μάριου Παπαγιώτη.
Και ενώ στα Oscarʼs, ο Anthony Hopkins μιλά σε πρώτο χρόνο για το ταλέντο του Brand Pitt, πλέκοντάς του διθυράμβους, στο ΣΚΑΪ και στην εκπομπή για τους σημαντικότερους έλληνες, η Μαρία Δαμανάκη καλείται να κρίνει τη Μαρία Κάλλας. Ο δε...
Στέφανος Μάνος, με τη σχετική προβληματική στη λεκτική του έκφραση αναλαμβάνει να παρουσιάσει το Κωνσταντίνο Καραμανλή. Κάλλιστα, κάποιος φανατικός του Εθνάρχη θα μπορούσε να ισχυριστεί δόλο στις προθέσεις του ιθύνοντα νου της μοιρασιάς στη προάσπιση των ιστορικών προσώπων. Είναι κρίμα να βλέπεις ανθρώπους σαν τον κ. Βερέμη να προασπίζεται τον Ι. Καποδίστρια, όπως η Κατερίνα Γκακάκη τους τσιπραίους διαγωνιζόμενους στο X-FACTOR. Άνθρωποι «του συστήματος» (βλ.π. Πέμη Ζούνη) μιλούν για προσωπικότητες που δεν γνώριζαν καν την έννοια του, παρά μόνο τη μαθηματική. Καθηγητές με λεκτική στειρότητα (βλ.π. Γιωργής Γιατρομανωλάκης) μιλούν για εκείνους που ανήγαγαν την ελληνική σε γλώσσα ιδεατή, και παρουσιαστής με αμερικανικό accent (βλ.π. Alexis Παπαχελάς) παρουσιάζει τους 100 σημαντικότερους έλληνες. Στην Ελλάδα του σήμερα και στη «βιομηχανία του κενού» (κατά το Κορνήλιο Καστοριάδη) ή του τίποτα, μοιάζει να αποτελεί εθνικό στόχο μόνο η νίκη του Ρουβά, που ακόμα δεν «διέβη τον Ρουβίκωνα». Πολλοί, που νιώθουν τα φτερά τους να λιώνουν, μιλούν για ελικόπτερα που πετούν, χάνοντας το δρόμο διαφυγής από τη μιζέρια του παρόντος. Η σύγκριση αλλοτινών εποχών με η σημερινή αναπόφευκτη. Τα συμπεράσματα δικά σας..
Από το black-mail.blogspot.com
